Στους δρόμους βγήκαν ξανά την Τετάρτη 11 Νοεμβρίου οι Ισπανοί πολίτες, διεκδικώντας κοινωνικά μέτρα και αύξηση κρατικών δαπανών για την αντιμετώπιση της οξείας στεγαστικής κρίσης. Χαρακτηριστικός είναι ο τίτλος της εφημερίδας Guardian: «Εκατομμύρια συμμετείχαν στην πρώτη γενική απεργία στην Ισπανία εδώ και 14 χρόνια, διαμαρτυρόμενοι για τη στεγαστική κρίση» (www.theguardian.com 11/11/2026).
Σε σχέση με την τεράστια κρίση στέγης στην Ισπανία θα πρέπει να επισημανθεί ότι όπως αναλύσαμε σε άρθρο μας τον Νοέμβριο του 2025 (www.notismarias.gr 10/11/2025) το Συμβούλιο της ΕΕ στη Σύστασή του της 8ης Ιουλίου 2025 για την οικονομική και δημοσιονομική πολιτική της Ισπανίας είχε επισημάνει ότι «η έλλειψη στέγασης και η επίδρασή της στις τιμές των κατοικιών επηρεάζουν το διαθέσιμο εισόδημα των νοικοκυριών και αποτελούν πρόκληση, ιδίως για τις οικογένειες χαμηλού εισοδήματος και τους νέους. Τα στοιχεία της Τράπεζας της Ισπανίας δείχνουν ότι σχεδόν το 40 % των Ισπανών ενοικιαστών δαπανούν το 40 % του εισοδήματός τους σε ενοίκια και υπηρεσίες κοινής ωφελείας, έναντι του μέσου όρου της ΕΕ που είναι 27 %, και η ισπανική οικονομία έχει στεγαστικό έλλειμμα περίπου 600.000 μονάδων» (https://eur-lex.europa.eu 20/8/2025, σελ. 7).
Όμως παρόλα αυτά, τελικά το Συμβούλιο της ΕΕ πέρσι ζήτησε από τους Ισπανούς πολίτες να σφίξουν κι΄ άλλο το ζωνάρι χάριν της πολεμικής οικονομίας, απαιτώντας από την Ισπανία «να ενισχυθούν οι συνολικές δαπάνες για την άμυνα και την ασφάλεια και η ετοιμότητα, παράλληλα δε να διασφαλιστεί η βιωσιμότητα του χρέους» (σελ.9).
Έτσι η στεγαστική κρίση στην Ισπανία χτύπησε πλέον κόκκινο καθώς όπως συνομολογεί το ίδιο το Συμβούλιο της ΕΕ στην φετινή του από 10/7/2026 Σύσταση για την οικονομική, κοινωνική, διαρθρωτική και δημοσιονομική πολιτική και την πολιτική απασχόλησης «η Ισπανία έχει ένα από τα χαμηλότερα αποθέματα κοινωνικών κατοικιών σε ολόκληρη την ΕΕ, το οποίο αντιπροσωπεύει λιγότερο από το 2 % της συνολικής προσφοράς κατοικιών σε σύγκριση με τον μέσο όρο της ΕΕ που είναι περίπου 7 %. Αυτό επιδεινώνει την πίεση που ασκείται στην αγορά ενοικίασης ακινήτων και συμβάλλει στην αύξηση των τιμών των κατοικιών» (https://eur-lex.europa.eu 1/9/2026, σελ. 8).
Επιπλέον, «το υφιστάμενο απόθεμα κοινωνικών κατοικιών είναι άνισα κατανεμημένο σε ολόκληρη τη χώρα και δεν αντικατοπτρίζει τις ανάγκες των περιοχών όπου υπάρχει μεγαλύτερη ζήτηση. Η μείωση του πληθυσμού επηρεάζει μεγάλο μέρος της χώρας, ενώ η αύξηση του πληθυσμού συγκεντρώνεται κυρίως στις παράκτιες περιοχές και γύρω από την περιφέρεια της πρωτεύουσας» (σελ.8). Έτσι «η αντιμετώπιση του σημαντικού ελλείμματος κοινωνικής στέγασης με την αύξηση του αριθμού των κοινωνικών κατοικιών, ιδίως σε περιοχές που πλήττονται περισσότερο από περιορισμούς οικονομικής προσιτότητας, είναι καίριας σημασίας για την προώθηση της πολιτικής κοινωνικής πρόνοιας και της παροχής οικονομικά προσιτής στέγασης» (σελ.8).
Ταυτόχρονα «η παιδική φτώχεια στην Ισπανία εξακολουθεί να αποτελεί σημαντική πρόκληση, σε ένα πλαίσιο όπου τα επίπεδα φτώχειας είναι, συνολικά, υψηλά και οι εισοδηματικές ανισότητες σταθερά υψηλές. Το 2024 περισσότερα από ένα στα τέσσερα παιδιά αντιμετώπιζαν κίνδυνο φτώχειας ή κοινωνικού αποκλεισμού, γεγονός που κατατάσσει την Ισπανία μεταξύ των χωρών με τις χαμηλότερες επιδόσεις στην ΕΕ» (σελ.9).
Πλην όμως το Συμβούλιο της ΕΕ αντί να εγκρίνει την αύξηση των κοινωνικών δαπανών για την αντιμετώπιση της στεγαστικής κρίσης περιορίστηκε σε ευχολόγια για διεύρυνση του αποθέματος κατοικιών με τη λήψη θεσμικών μέτρων όπως η επανεξέταση του κανονιστικού πλαισίου, ο εξορθολογισμός των διαδικασιών αδειοδότησης, η διευκόλυνση της διαθεσιμότητας γης και η αναπροσαρμογή της χρήσης του υποχρησιμοποιούμενου κτιριακού αποθέματος (σελ.11).
Και το κερασάκι στην τούρτα, η «σύσταση» του Συμβουλίου της ΕΕ στην Ισπανία να τηρήσει τον δρακόντειο κόφτη των κοινωνικών δαπανών και «να ενισχύσει τις συνολικές δαπάνες και την ετοιμότητα στους τομείς της άμυνας και της ασφάλειας, διασφαλίζοντας παράλληλα τη βιωσιμότητα του χρέους» (σελ.11).









