Νέο πλαίσιο διαμορφώνεται σε σχέση με την ΚΑΠ σε επίπεδο πολιτικό, θεσμικό και βεβαίως και σε επίπεδο προτάσεων.
Η ΚΑΠ, μέχρι πρόσφατα, ανήκε στις αποκλειστικές αρμοδιότητες της Ε.Ε. και ως εκ τούτου όλο το παιχνίδι το έκανε η Κομισιόν και το Συμβούλιο, με το Κοινοβούλιο να παίζει ελάχιστα ρόλο.
Με βάση τη συνθήκη της Λισσαβόνας και ειδικότερα το άρθρο 4, όλα τα θέματα της ΚΑΠ, εκτός από την προστασία των βιολογικών πόρων, έχουν περάσει στις συντρέχουσες αρμοδιότητες. Αυτό σημαίνει ότι υπάρχει αυξημένη αρμοδιότητα του Εθνικού Κοινοβουλίου, ιδίως στο πλαίσιο της λειτουργίας για τη προστασία της επικουρικότητας και της αναλογικότητας.
Και αυτό είναι κάτι το οποίο θα πρέπει να αξιοποιηθεί, διότι δίνει τη δυνατότητα στο Ελληνικό Κοινοβούλιο να κάνει θεσμικές παρεμβάσεις στα ζητήματα της ΚΑΠ, πράγμα το οποίο μέχρι πρόσφατα δεν μπορούσε να κάνει. Επίσης και ο ρόλος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου στη διαμόρφωση της νέας Αγροτικής Πολιτικής, είναι κάτι το οποίο μελλοντικά πρέπει να αξιοποιήσουμε.
Το δεύτερο θέμα όμως που δημιουργείται είναι αυτό που έχει σχέση με την ευελιξία, διότι όλες τις ρυθμίσεις το κράτος μέλος δύναται, πράγμα το οποίο σημαίνει ότι υπάρχει ευκαιρία χάραξης εθνικής στρατηγικής. Εθνική στρατηγική σημαίνει ότι δεν θα την κάνει το Υπουργείο, όπως συμβαίνει σήμερα, αλλά πρέπει να την κάνει η Βουλή.
Θα πρέπει να υπάρξει ένας θεσμικός διάλογος μεταξύ της Επιτροπής που έχει σχέση με τα αγροτικά θέματα και της δικής μας Επιτροπής, προκειμένου να υπάρξει εθνική στρατηγική. Όμως, εδώ ερχόμαστε στην επόμενη αντίφαση, διότι, ενώ μεν δίνονται οι ευκαιρίες στα κράτη μέλη, άρα και στα Εθνικά Κοινοβούλια να αποφασίσουν, το μνημόνιο έχει αφαιρέσει επί της ουσίας κυριαρχικές εξουσίες του Ελληνικού Κοινοβουλίου. Με αυτό τον τρόπο λοιπόν δημιουργείται η δεύτερη αντίφαση.
Διότι, ενώ δίνεται μια ευελιξία να μπορεί το κράτος μέλος να κάνει τις στρατηγικές του, έχουμε όμως ένα μνημόνιο που προσδιορίζει με λεπτομέρειες κάθε μήνα τι πρόκειται να κάνει η Ελληνική Κυβέρνηση και τι δε θα ψηφίσει στο Ελληνικό Κοινοβούλιο. Δηλαδή εδώ πρόκειται για ένα πλάνο το οποίο ρυθμίζει αποκλειστικά η τρόικα για το τι θα γίνει.
Η Ελλάδα μέχρι σήμερα έχει πάρει 210 δισεκατομμύρια ευρώ δάνεια από τα κράτη μέλη των ISF και του ΔΝΤ και έχουμε 1,5 εκατομμύρια άνεργους και 35% φτώχεια, με επίπεδο μέτρησης το 2011. Άρα, λοιπόν, κάτι δεν πάει καλά, διότι 210 δισ. €, δηλαδή το 120% του ΑΕΠ της Ελλάδος ως δάνειο, σημαίνει ότι η χώρα θα είχε απογειωθεί, θα είχε πάει αλλού. Επομένως, τα δάνεια πήγαν για να πληρώσουν τα παλιά δάνεια, για να σωθούν οι τράπεζες και ταυτόχρονα με το μνημόνιο δημιουργούνται επιπλέον προβλήματα. Η Αγροτική Τράπεζα διαλύθηκε και δεν έχουμε επενδυτικό εργαλείο μέσα στην ίδια την αγροτική οικονομία.
Επιβάλλεται φορολογία στη χρήση γης, στα αγροτεμάχια και έχει δημιουργηθεί φοβερή αναστάτωση στον αγροτικό κόσμο. Πώς λοιπόν θα πάμε μπροστά και πώς θα αξιοποιηθούν τα 19,5 δισεκατομμύρια ευρώ με στην αγροτική πολιτική, τη στιγμή που είναι περιορισμένα σε σχέση με το παρελθόν; Και ενώ στην ΚΑΠ, τον κύριο ρόλο τον παίζει η έκταση Γης και όχι οι άλλες μετρήσεις, τώρα φορολογείται και η Γη.
Αποτέλεσμα αυτού είναι, οι αγρότες να πουλήσουν τη Γη και αυτή να συγκεντρωθεί σε λίγα χέρια, η οποία θα είναι και κριτήριο μετά των εισοδηματικών επενδύσεων και ενισχύσεων από την Ε.Ε. Τα πρόστιμα που ζητούνται να πληρωθούν ανέρχονται στο ενάμισι δισεκατομμύριο ευρώ και μάλιστα σε μια χώρα που απολύονται 15.000 υπάλληλοι για 200 εκατ., με αποτέλεσμα η Ελλάδα να βυθίζεται ακόμα περισσότερο.
Μία πρόταση είναι, είτε να ακυρωθούν τα πρόστιμα, εάν δεν είναι εφικτό να παγώσουν τα πρόστιμα συνολικά για αρκετά χρόνια ή να παγώσει η καταβολή τόκων και προσαυξήσεων. Δεύτερον, να δημιουργηθεί ένα σχέδιο Μάρσαλ για την ανάπτυξη της αγροτικής οικονομίας. Τρίτον, οι αγρότες χρειάζονται φθηνό πετρέλαιο για να μπορούν να προχωρήσουν.
Επομένως, όσο ισχύει το μνημόνιο δεν μπορεί να προχωρήσει αυτή η υπόθεση και μόνο με συγκεκριμένες προτάσεις σε αυτή τη φάση μπορούνε να προχωρήσουνε αυτά τα ζητήματα.
